نگاهی به آلبوم ری را اثر سهیل نفیسی

سهیل نفیسی را می توان یکی از موفق ترین خوانندگان حال حاضر به حساب آورد. شاید یکی از مهمترین دلایل برای چنین ادعای  این باشد که او بعد از مدت های طولانی جای خالی گونه یی از موسیقی را در ایران پر کرده است. در سال هایی که گروه ها و خوانندگان پاپ طرفداران خودشان را پیدا کرده اند؛ در زمانی که موسیقی راک و… حال چه از زیر زمین و چه از راه های قانونی به دست مردم می رسند؛ در دورانی که موسیقی سنتی همواره مخاطب خاص خود را حفظ کرده و موسیقی کلاسیک نیز آنقدر جذابیت دارد تا سالن تالار وحدت را در هر اجرای ارکستر سمفونیک تا حدی پر کند، جای خالی گونه یی از موسیقی حس می شد که پس از خانه نشینی و سپس مرگ فرهاد مهراد کسی نتوانسته بود احیایش کند.

موسیقی نفیسی به گونه یی یادآور سبک موسیقایی خوانندگانی چون باب دیلن، لئونارد کوهن و نمونه هایی اروپایی مانند جرجو گابر، فابریتزیو دآندره (در ایتالیا) و ژرژ براسن (در فرانسه) دست کم در دوران آغازین فعالیت هنری شان است. سبکی که برتری مطلق و بی چون و چرای متن و شعر بر موسیقی، دوری جستن از حجم بالای صوتی و گرایشی بعضاً افراطی به سوی ملودیسم از ویژگی های اصلی آن به حساب می آیند.

به همین دلیل بسیاری از منتقدان و علاقه مندان، سبک موسیقایی نفیسی را با فرهاد مهراد مقایسه می کنند گرچه اگر با دقت بیشتری به آثار نفیسی (دست کم در آلبوم اول) توجه کنیم، نشانه هایی از ترانه خوانی های اصلانی را می توان جست وجو کرد.

نکته یی که نفیسی را تا حدی از دسته خوانندگان نامبرده جدا می کند این است که نفیسی همواره از اشعار دیگران در خلق ترانه هایش استفاده کرده. شاید تنها به همین دلیل نتوان نفیسی را در زمره خوانندگان مولف 1 جای داد اما به هر روی استفاده از اشعار بزرگانی چون نیما، شاملو، اخوان ثالث و… جسارتی مثال زدنی طلب می کند که نفیسی با انتخاب های مناسب و با به موسیقی کشیدن آنها نشان داد که در این زمینه هنرمندی است بسیار قابل اعتناد.

آلبوم «ری را» یکی از موفق ترین آلبوم های سال های اخیر در ژانر موسیقی پاپ به حساب می آید و دلیل آن در درجه اول متفاوت بودن فضای موسیقایی اش است که همانطور که پیشتر اشاره شد جای خالی اش به شدت حس می شد. یکی از صفاتی که در طول این مدت درباره این آلبوم از دهان دوستدارانش بارها به گوش رسید، «صمیمیت» بود؛ صمیمیتی که شنونده را با گوش سپردن به اشعار نیما و شاملو و اجرای ساده و روان گیتار (و بعضاً همراهی های جسته و گریخته فلوت و هارمونیوم) و صدای بی آلایش و گرم سهیل نفیسی به فضایی رمانتیک و نوستالژیک رهنمون می سازد.

این سادگی و دوری جستن از صداهای اضافه و قطعاً آزار دهنده رمز اصلی گرایش درصد بالایی از نسل جوان امروز به سمت این آلبوم بود؛ به ویژه در شهری چون تهران جایی که زندگی در آن همواره همراه است با موسیقی متن ترافیک و بوق ماشین و صدای موتور و پتک هایی که در هر خیابان یا خانه یی را می کوبند یا برجی را بالا می برند، به این گونه از موسیقی با کمترین حجم صوتی ممکن و بالاترین میزان تاثیرگذاری کلامی (به اشعار توجه کنید) نیاز شدیدی حس می شود.

قضاوت کردن روی آثار یک خواننده و آهنگساز با مبنا قرار دادن  یک آلبوم او شاید کار چندان صحیحی نباشد چرا که برای اظهارنظر درباره شیوه آهنگسازی، اجرا و نوع تاثیر گذاری آن از دیدگاهی جامعه شناسانه و زیبایی شناسانه باید با فاصله زمانی مناسبی به یک دوره از این آثار نگاه کرد و روند پردازش ترانه ها یا قطعات را با دیدی وسیع تر مورد بررسی قرار داد. به همین دلیل است که به آلبوم «ری را» صرفاً باید به چشم قدمی اول نگاه کرد که خوشبختانه بسیار حساب شده برداشته شده و استقبال پیش بینی نشده از آن نیز گواه این است که

در آینده از نفیسی بسیار بیشتر خواهیم گفت

 و خواهیم شنید.